Is het reëel om met een schuldgevoel te blijven rondlopen?
Uitspraken als: "Ik heb een schuldgevoel" leverden zelf de titel van een liedje van Kinderen voor Kinderen. Schuldgevoelens vreten energie en helpen je nergens bij. Het is een emotie die niet doorleefd werd en verpakt is overgedragen van ouders naar kinderen of van partner naar partner of van de één naar de ander. Hoe je het ook wendt of keert het leidt tot zelfvervreemding. Schuld draag je als je als volwassene geen verantwoordelijkheid hebt genomen naar je kinderen of als volwassen persoon niet naar je intuïtie luistert of als je iets gedaan hebt wat niet door de beugel kan. Schuldgevoel als kind naar de ouders toe is dus per definitie dragen. Ouders dragen verantwoordelijkheid of niet. In het laatste geval wordt het door gedrag naar de kinderen toe geprojecteerd door manipulaties, onderdrukte emoties of geheimhoudingen jegens het kind. Dus als je je schuldig voelt jegens je ouders is er iets aan de hand wat buiten je bewustzijn om is opgevangen maar waar je niet echt de vinger achter kunt krijgen. Dus het is zo simpel als dit: Je bent schuldig aan iets en dan geef je je schuld toe en neem je de verantwoordelijkheid en draagt de consequenties voor je daden. Of je laat het liggen, waardoor je kind of je kleinkinderen je schuld gaan dragen. Het nadeel daarvan is dan wel dat de vader en/of moeder het contact met zijn of haar kind kwijt raakt. Wanneer het contact tussen ouders en kinderen verstoord is, is het zaak te onderzoeken of er sprake is van manipulaties, onderdrukte emoties of geheimhoudingen jegens het kind. Schuldgevoel is dus een illusie, of je bent schuldig, waarvoor je dan ook de verantwoordelijkheid dient te nemen, of je draagt het voor een ander. Die ander kan ook een persoon zijn die archetypisch op een of alle twee ouders lijkt, zodat je in contact met hen door soortgelijk gedrag wordt getriggerd.
