Wat is het nut van een diagnose bij autisme?
De maatschappij bepaalt of iemand gehandicapt is, niet de toestand van het individu zelf. Dat betekent dat iemand vandaag gehandicapt genoemd kan worden, die gisteren nog als "gewoon" beschouwd werd. Dat diezelfde persoon in West-Europa gehandicapt genoemd kan worden, maar misschien probleemloos zou functioneren in een meer rurale maatschappij. Onze technologisch sterk geëvolueerde maatschappij stelt altijd hogere eisen aan individuen en heeft de tendens alles wat afwijkt van het gemiddelde te bedenken met een etiket.Ongetwijfeld biedt deze politiek van etiketten plakken een aantal voordelen. Maanden- en soms jarenlange twijfels kunnen weggenomen worden, « onbegrijpelijk » gedrag krijgt een verklaring en daardoor dikwijls meer begrip, men kan terecht in hulpverleningscircuits, enz. Nà een diagnose komt men los van het energievretende geslinger tussen hoop en vrees. Na een normale verwerkingsperiode kan men zich weer op de toekomst richten. Meer dan één ouder bekijkt na de diagnose van zijn kind zelfs zijn partner of andere familieleden met andere ogen, want niet bijna nooit blijken ook daar autitrekjes aanwezig. Trekjes die voorheen misschien erg wogen op een relatie omdat ze geen verklaring hadden. Dat "etiketten kunnen redden" is dus soms waar.
Ondanks deze voordelen van diagnoses voor alles en nog wat zijn er ook ernstige nadelen. Diagnoses stigmatiseren. En vooral voor de hoger functionerende mensen met autisme is het maar de vraag of dit de voordelen niet te niet doet. Eenmaal een officieel etiket geplakt treden er onmiddellijk veel vooroordelen op de voorgrond en een hoop self-fulfilling prophecy's krijgen volop ruimte. Een maatschappij zou ook meer open moeten staan voor verscheidenheid, zonder dat er labeltjes geplakt moeten worden. Labels lees meer over Wat is het nut van een diagnose bij autisme?
