De druivenkuur van Johanna Brandt, hoop voor de wereld in de strijd tegen kanker!

Nadat Groene Dag haar jaarlijkse fruitevenementen organiseerde in 1989, en er dagen voorbij gingen rond het thema ‘appels’, ‘kersen’, ‘zomers kleinfruit’, ‘aardbeien’, ‘appels’ en veel meer, ging in 1989 een Druivendag door. Naar aanleiding hiervan verscheen een brochure met hierin het verhaal van Johanna Brandt, en haar bijzondere gezondheidservaringen met druiven.

Een heel bijzondere zending...

“The Grape Cure” geeft een aangrijpend relaas van de tragische ontwikkelingen van de gezondheid (ziekte) van Johanna Brandt. Maar het bevat, als het hoort een happy-end: gezondheid. Als gevolg daarvan beschreef ze over de manier waarop ze innerlijk bewogen werd haar boodschap uit te dragen....

“Vier juli 1927”

“We waren in het midden van de winter, toen ik mijn huis in Transvaal verliet om de boodschap van de ontdekking van een uitweg tegen kanker te brengen naar de Verenigde Staten van Amerika. Niets kon toen somberder geweest zijn dan het stoffige perron van ons provinciestadje. Iets greep me naar het hart toen ik keek naar de aangezichten van de kinderen die hun moeder hadden geholpen om zich klaar te maken voor die vreemde tocht. Wanneer zou ik hen weerzien? De feiten werden niet verbeterd door het feit dat het aangezicht van mijn man ontbrak. Hij was op dat ogenblik niet thuis, wegens zaken die hij voor onze kerk moest regelen. Het was de 4e juli, de Amerikaanse Onafhankelijkheidsdag. Dit was een ongelukkig toeval. De dag werd niet vooraf geregeld omwille van zijn betekenis, maar omdat dit zo gepast kon worden met de lezingen die ik in Bloemfontein en Cape Town had gegeven, alvorens ik naar Engeland zeilde met de Windsor Castle.

Ik vertelde de kinderen dat het een goed teken was, dat Amerika een politiek vrij land was, onafhankelijk, krachtig en vooruitstrevend, een rijk en verlicht land. Maar het was niet vrij van ziekte. Ik had niet het minste idee in welke mate deze vrije natie mijn boodschap zou aanvaarden, en door ze te aanvaarden zich zou vrijvechten van ziekte en voortijdige dood. Ik probeerde me beelden voor de geest te roepen van deze gezegende en mooie staat van de wereld, als door Amerika een wegkwijnende wereld zou gered worden van lijden en de armoede die dikwijls de ziekte op de voet volgt. In Cape Town, na één van mijn lezingen, werd ik benaderd door een astroloog, die me op het hart drukte dat de planetaire invloeden tegen mijn onderneming waren. Ik zou dringend aangeraden worden om mijn reis te onderbreken en terug te keren naar Transvaal. Dit was ontmoedigend. Om mijn depressie te verbergen, glimlachte ik en zei: “Ik zal alle planetaire en andere duivelse invloeden overwinnen door Gods genade!”

De teleurstelling volgde mij op de voet. Elk plan lokte frustratie uit. Mijn financiën begonnen af te zwakken en ik had zoveel vertraging opgelopen in Engeland en Europa, zodat het eind november was alvorens ik aankwam in New York. Misschien zal ooit de dag komen dat geschreven kan worden, hoe tenslotte, met Gods genade, elk obstakel werd overwonnen. De eerste drie maanden in Amerika waren werkelijk moeilijk. Tot mijn grote teleurstelling ontdekte ik dat het medisch bolwerk ongeveer tiranniek was. De meeste van mijn tijd moest ik spenderen in het opbouwen van een plan hoe ik zou kunnen demonstreren dat de druivenkuur effectief was. Zoals iedere burger van Zuid Afrika, hield ik eraan de wet niet te overtreden. Ik had zeker geen zin om in conflict te komen met de wetten van een vreemd land. Daarvoor was er niets te doen dan mij van de medewerking van medisch geschoolden te verzekeren en mijn gezondheidscampagne te houden onder hun bescherming. Maar zou het mogelijk zijn om dokters te vinden die bereid zouden zijn proefpersonen te begeleiden onder een onbekend genezingsproces?

De tijd die ik spendeerde om hen te vinden, was niet verloren. Ik bezocht vele personen en instituten, mij voorgesteld in brieven of waar ik geïntroduceerd werd. Ik leverde heel wat private lezingen, bouwde relaties op. Mijn voornaamste opdracht was schrijven. De kleine draagbare Corona-schrijfmachine vergezelde mij sedert 1916, en was ongeveer aan zijn einde van de vele brieven die ik schreef naar uitgevers van kranten en tijdschriften, naar verantwoordelijken van gezondheidsinstellingen, de priesters van kerken, en niet in het minst, naar de toonaangevende medische verantwoordelijken van campagnes tegen kanker. Al deze inspanningen brachten niet veel op. De maanden gingen voorbij en ik kreeg meestal niet eens een antwoord op mijn brieven.

Twee jaar gingen voorbij...

Maar er kwam verandering. Ik had een introductiebrief bij de vader van de Naturopathie, Dr. Benedict Lust. Toen ik mijn moeilijkheden aan hem uitlegde, raadde hij me aan mr. Bernarr McFadden, de uitgever van “Evening Graphic” en het bekende blad “Body Culture” te benaderen. Mr. McFadden ontving me en luisterde met volle aandacht. Hij nodigde me uit om een verslag te maken in de “Evening Graphic”. Wat hem het meest verwonderde, was het feit dat ik bereid was een onderzoek te ondergaan om te bewijzen dat de littekens van het verziekende gezwel nog altijd in mijn lichaam waren. Dit bewijs van mijn oprechtheid raakte hem en hij wijdde een volle bladzijde aan mijn zaak in de “Evening Graphic” (21 januari 1928). Hieronder (vertaald) afgedrukt:

Het verhaal van de ontdekking van de anti-kanker-kuur

door Johanna Brandt

“Ik werd geboren in het hart van Zuid-Afrika in 1876. Meer dan vijftig jaar geleden waren mijn grootouders grote vleeseters en zij leefden van de spelen, als de meeste Zuid-Afrikanen in die tijd. Ik weet niet of dit iets te maken heeft met het feit dat kanker de grootste gesel is van ons land, maar ik denk zo. Er is veel kanker in mijn vaders familie en mijn moeder stierf aan kanker in 1916. Dokters vertellen ons dat de ziekte niet erfelijk is. Dit kan waar zijn, maar de voorbeschikkingsredenen in mijn moeders lichaam waren ook in het mijne aanwezig. Het is niet onredelijk om dit te veronderstellen. Het zij wat wil, maar zo ver ik kan herinneren lijd ik aan verteringsproblemen, galcrisissen en maagzweren. Het is vreselijk als men van het gevoelige type is, om de ingewanden aan onderzoek te onderwerpen. Er was niet veel poëtisch aan een stinkende en fermenterende maag.

Na het beangstigende spektakel van mijn moeders’ lijden had ik de ene schok na de andere. Nationale, familiale en tal van andere problemen... Het leven werd een gruwelijke nachtmerrie en door dat alles leed ik aan een knagende pijn aan de linkerzijde van mijn maag. Kanker? Ik was er niet bang voor. In mijn onervarenheid dacht ik dat ik de limiet van de menselijke draagkracht had bereikt. Ik zag in kanker zelfs een mogelijke bevrijding. Een vriend, die mijn man ooit ontmoette, en die vroeg naar mijn gezondheid, was zo getroffen door deze reactie, dat ze me herhaalde: “Wat moet ik over mijn vrouw zeggen? De hoop op de dood houdt haar in leven en de vrees voor het leven vermoordt haar bijna...” De hoop op de dood... Dat was het! Ik zocht uit hoe mijn geheim ontdekt kon worden. Ik had mijn actieplan goed voorbereid. Ik zou niets meer toestaan dat het leven nog zou kunnen verlengen. Als het kanker was, dan zouden er geen geneesheren meer aan te pas komen om de ziekte vast te stellen. Geen inspuitingen of pijnstillers en onder geen omstandigheden, het mes van de chirurg.

In deze periode werd mij een klein boekje ter hand gesteld: “The Fasting Cure” van Upton Sinclair. Het beroerde me. Een nieuwe hoop welde in me op, de hoop op verlichting van dit lijden. Hier was iets dat beroep deed op mijn normale redeneringsvermogen. Iets opbouwend - Natuurlijke genezing... Dit boek deed de Vasten-bal door het huis rollen. Ik vastte zeven dagen, maar het resultaat was teleurstellend.

De start van de vasten-stijl

Ik liet me echter niet ontmoedigen. Ik vastte opnieuw en ik overtuigde iedereen om ook zo te doen. Bij tijden zette ik een kosteloze vastenpraktijk op. Iedereen kon komen om te vasten onder mijn begeleiding. Ik werd zeer ervaren, en het leek erop dat ik iedereen kon genezen behalve mezelf.

De studie van de ene geneeswijze leidde mij naar een andere. Ons huis was gevuld met lees meer over De druivenkuur van Johanna Brandt, hoop voor de wereld in de strijd tegen kanker!