Bloedonderzoek, een veel voorkomende methode voor het stellen van een diagnose

Bloed Diagnose

Bij bloedonderzoek wordt bloed onderzocht om een aandoening op te sporen. Er zijn verschillende soorten bloedonderzoek. Hieronder worden ze beschreven:

Hematologisch onderzoek

Hematologisch onderzoek is bedoeld om een indruk te krijgen van de toestand van de bloedcellen. Er zijn drie soorten bloedcellen, elk met een eigen functie:

de rode bloedcellen vervoeren zuurstof door het lichaam
de witte bloedcellen hebben een functie bij de afweer van ziekteverwekkers die het lichaam binnendringen
de bloedplaatjes zijn belangrijk voor de bloedstolling en daarmee voor het tegengaan van bloedverlies

Hematologisch onderzoek geeft informatie over het aantal, de vorm, de grootte en de structuur van die drie soorten bloedcellen. Dit onderzoek is vooral nuttig bij mensen met bloedarmoede, infecties, leukemie of stoornissen in de bloedstolling.

Microbiologisch onderzoek

Infecties kunnen worden opgespoord door bloed microbiologisch te onderzoeken. Een van de meest gangbare microbiologische tests is een kweek. Hierbij wordt wat bloed op een voedingsbodem of kweekmedium aangebracht om eventueel in het bloed aanwezige bacteriën te laten groeien. Men kan dan vasttsellen welke bacterie het is en hoe deze moet worden behandeld.

Serologisch onderzoek

Dit is onderzoek van het serum, de heldere bloedvloeistof die overblijft als de cellen naar beneden zijn gezakt in een buisje.
Het lichaam verdedigt zichzelf tegen aanvallen van buitenaf door zijn afweerstelsel, het immuunsysteem, dat bestaat uit witte bloedcellen en een groep eiwitten, de zogeheten antistoffen. Door het type antistof te identificeren, kan makkelijker worden vastgesteld om wat voor infectie het gaat. Voorbeelden van serologisch onderzoek zijn de tests voor hepatitis B (een virusinfectie van de lever) en de ziekte van Lyme (veroorzaakt door een bacterie).

Biochemisch onderzoek

Bij biochemisch onderzoek wordt het gehalte van bepaalde stoffen (suiker, elektrolyten en eiwitten) in het bloed bepaald. Aangezien verschillende stoffen door verschillende organen worden verwerkt, kunnen deze onderzoeken problemen met een bepaald orgaan aan het licht brengen. Biochemisch onderzoek wordt bijvoorbeeld dikwijlsingezet voor onderzoek naar de lever- en nierfunctie. Maar het kan ook 'bewijs' leveren voor een recent doorgemaakt hartinfarct. Dit door aan te tonen dat het gehalte van een bepaald eiwit in het bloed hoger is dan normaal. Er bestaan nog allerlei andere soorten bloedonderzoek.

Bloedprik

Meestal wordt het bloed afgenomen door een zogeheten bloedprik (vena punctie). Hierbij wordt een naald via de huid in een ader gestoken en wordt met een vacuüm buisje bloed opgezogen, meestal 5 tot 10 ml. De aderen aan de binnenkant van de elleboog zijn hier het meest geschikt voor. Als er een heel kleine hoeveelheid bloed nodig is, kan de arts volstaan met een prikje in de vinger (vingerprik) of oorlel met een zogeheten lancet. De druppel bloed die eruit komt, wordt opgevangen in een heel dun buisje of op filtreerpapier.

(overgenomen met schriftelijke toestemming van:http://www.werkendlichaam.nl)