Reumatoïde artritis of ontstekingsreuma, een overzicht
RA komt op alle leeftijden voor, iets vaker bij vrouwen dan bij mannen. De ziekte kent meestal een grillig verloop: periodes waarin de ziekte actief of rustig is, wisselen mekaar af. RA kan eigenlijk door heel het lichaam voorkomen, van de tenen, knieën en heupen tot de vingers. Bij een gewrichtsontsteking wordt het slijmvlieslaagje in het gewricht dikker, produceert extra gewrichtsvocht en vormt uitstulpingen. Dat leidt tot pijn, warmte en verdikking van het gewricht. In een later stadium van de ziekte kunnen ook het kraakbeen en het bot zelf beschadigd raken.
Daarnaast kunnen ook pezen en spieren in het ziekteproces betrokken raken. Peesscheden zijn tunnels waar de pezen door heen lopen. Deze zijn net als gewrichtkapsels bekleed met een laagje slijmvliescellen. Ook deze kunnen ontstoken raken waardoor de pees niet meer vrij kan bewegen. Bij RA treedt een ontregeling van het eigen immuunsysteem op. Het is niet bekend of deze ontregeling de ziekte veroorzaakt of er juist een gevolg van is. De afweercellen richten zich tegen het eigen lichaam. Dit soort ziekten wordt ook wel autoimmuunziekten genoemd (auto=zelf, immuun=afweer). De afweercellen van het lichaam zorgen ervoor dat wij niet ziek worden doordat ze bvb bacteriën en virussen opruimen. Dit proces heet 'afweer' of 'immuniteit'. Dit natuurlijke proces gaat gepaard met ontstekingsverschijnselen als een verhoogde temperatuur en pijn.
Bij RA 'vergissen' de afweercellen zich: ze ruimen niet alleen indringers op maar gaan ook gewrichten en het gewrichtskapsel van het eigen lichaam te lijf. Hierbij treden ontstekingsverschijnselen op. Het is niet bekend waarom de afweercellen deze fout maken. Sommige mensen hebben maar heel lichte klachten terwijl anderen een ernstige vorm van de ziekte hebben. Als het ziekteproces agressief verloopt en steeds terugkeert of voortdurend present blijft, kunnen de gevolgen ingrijpend zijn. Met een goede behandeling kan het ziekteproces worden vertraagd, de pijn kan dragelijk gemaakt worden en het risico op blijvende beschadigingen aan de gewrichten kan worden verkleind. Tegenwoordig komt het nog maar bijna nooit voor dat iemand met RA blijvend in een rolstoel terecht komt.
(overgenomen met schriftelijke toestemming van:http://www.werkendlichaam.nl)
