Depersonalisatie of derealisatie: de geest maakt het echt
Depersonalisatie en/ of derealisatie
Depersonalisatie, het woord zegt het eigenlijk zelf al: je bent je eigen persoontje kwijt. Je voelt je vervreemd van jezelf en/of van je lichaam (depersonalisatie) of van je omgeving (derealisatie). Je hebt het gevoel buiten je eigen lichaam of geest te staan. Het gevoel los te staan en externe waarnemer te zijn van je eigen geestelijke processen, of het eigen lichaam. Het gevoel als een robot of in een droom te leven. Je ziet de wereld voor komijnekaas aan, zonder ook maar een druppel alcohol gedronken te hebben. In DSM IV, het classificatiesysteem voor afwijkend gedrag, wordt de depersonalisatiestoornis als een aparte stoornis gezien en valt zij onder de dissociatieve stoornissen. Deze vervreemdende ervaringen staan dan op zichzelf en duren langere tijd voort en/of keren steeds weer terug. Depersonalisatie kan echter ook een secundaire klacht zijn, bij mensen die hinder hebben van bvb een angststoornis, depressie, schizofrenie, migraine, etc.
Herkenbaar
Maar zeker 70 procent van de bevolking heeft wel eens 'vervreemdingsgevoelens' gehad. Meestal gaat het dan om incidentele en korte momenten en dit kan als volkomen normaal beschouwd worden. De meeste mensen zal dit verschijnsel dus niet vreemd zijn. Vooral wanneer men ernstig vermoeid is, of sterk onder stress staat, kan de geest in een fase schieten, die men als dromerig of 'kijkend naar een film' ervaart. Ook kan je dit in het geval van zware vermoeidheid ervaren, vlak voor het moment dat je in slaap valt, op een plaats waar meerdere mensen nog actief present zijn. Je bent er nog bij, maar eigenlijk ben je er niet meer bij en hoor je de wereld als zijnde onder water en als je je ogen open doet, dan lijkt het ook ongeveer alsof je onder water zit. Of als sommige mensen het beschrijven: als onder een glazen stolp.
Normaal gesproken ervaar je dit wonderlijke verschijnsel echter maar even ------ en na een verkwikkende slaap ben je ervan af en wat overblijft is de verwondering, over de oneindige en dikwijls onontgonnen gebieden van de menselijke geest. Sommige mensen en culturen beschouwen dit verschijnsel als een spirituele ervaring en proberen dit geestelijk gebied bewust te activeren. Anderen proberen dit gebied te activeren door drugs te gebruiken. Veel mensen ervaren deze vervreemdende ervaringen, geactiveerd met of zonder drugs, dan ook geeneens als onprettig. Het is een voor de meeste mensen dus een verschijnsel van zeer korte duur, waarbij je het gevoel hebt, ongeveer in een andere dimensie te zitten.
Maar !!
Sommige mensen kunnen daarnaast een eenmalige, voorbijgaande depersonalisatie ervaren. Dit kan voorkomen na een dreiging of (levensbedreigend) gevaar van buitenaf. Bijvoorbeeld na een auto-ongeluk of een inbraak. Deze ervaring kan minuten tot weken duren, maar gaat daarna weer over. Bij een aantal mensen is er echter sprake van wederkerende of voortdurende perioden met vervreemdingsgevoelens, die iedere dag tot wekelijks optreden, soms gedurende vele jaren. Deze mensen ervaren het dan als niet meer zo prettig. Gevolg: je leeft, maar eigenlijk lees meer over Depersonalisatie of derealisatie: de geest maakt het echt
