Zeep en huid

Wat is de geschiedenis van zeep?

Baden en wassen is hopelijk reeds zo oud als de mensheid. Wij weten aan de hand van hieroglyfen dat de oude Egyptenaren reeds baadden. De eerste vermelding in de Europese literatuur over baden en wassen dateert van 400 v.Chr. uit een Grieks handschrift. Rond deze tijd is ook de zeep uitgevonden. Volgens een Romeinse legende zouden huisvrouwen bij toeval gemerkt hebben dat zij hun was schoner kregen als zij deze behandelden met een mengsel van dierlijk vet, as en regenwater. Lange tijd werd zeep vervaardigd met as van houtskool totdat laat in de 18e eeuw in Frankrijk voor het eerst alkali in de productie van zeep werd toegepast. Door deze uitvinding werd het mogelijk zeep op grote schaal te produceren: van een luxe product dat het eens was werd de huidreiniger voor iedereen bereikbaar. In de loop van de 20e eeuw werden nieuwe, synthetische, zepen (juister is in dit geval het begrip detergentia) uitgevonden In de 3e wereld is gewone zeep nog de voornaamste huidreiniger, maar in het Westen worden altijd meer synthetische ‘zepen’ toegepast die doorgaans milder zijn voor de huid. Deze synthetische detergentia of ‘syndets’ als natriumcocoyl isethionate en cocoylamidepropyl betaïne worden algemeen toegepast in verschillende vloeibare zepen en douche-gels.

Wat is zeep?

Zeep is, technisch gesproken, een mix van zouten van vetzuren die wordt gemaakt van vetten. De vetten worden behandeld (gehydroliseerd) met een sterk alkalisch product, als kaliumhydroxide. Hierdoor ontstaat de klassieke zeep.

Hoe werkt zeep?

Door contact met het water komen de zeepmoleculen los die één water-oplosbaar uiteinde hebben, en één vet oplosbaar uiteinde. Hierdoor is zeep in staat een ‘brug’ te vormen tussen water en vet, twee substanties die mekaar normaal gezien afstoten.
Hierdoor lees meer over Zeep en huid