Snurken - blijf er niet mee zitten!
Over snurken wordt dikwijls een beetje lacherig gedaan. Een banaal probleem waarmee je zeker niet naar de dokter stapt. Maar niets is minder waar. Snurken betekent voor veel mensen een grote sociale handicap en brengt in sommige gevallen zelfs ernstige gezondheidsrisico’s met zich mee. Gelukkig zijn er goede behandelingsmogelijkheden. Nieuw is de ingreep waarbij het tongbeen verbreed wordt met een titanium implantaat, een wereldprimeur voor het UZA.
Iedereen kent wel iemand die snurkt. Het typische, monotone geluid werkt reeds snel op de lachspieren. Eventjes toch. ‘Wij horen hier de meest uiteenlopende verhalen’, vertelt dr. An Boudewyns, neus-keel-oorarts in het UZA. ‘Koppels bij wie snurken voor serieuze relatieproblemen zorgt. Mensen die nog amper op hotel durven gaan uit schrik voor dunne muren. Patiënten die geen nieuwe relatie durven aangaan omdat hij of zij na een eerste nacht samen “toch maar zou gaan lopen”.’ Zo’n veertig tot zestig procent van de westerse bevolking zou hinder hebben van snurken. Negentig procent daarvan zijn mannen. Hoe ouder, hoe groter de mogelijkheid dat iemand snurkt. ‘Snurkgeluiden ontstaan wanneer de keelholte gedurende de slaap vernauwt. De ingeademde lucht veroorzaakt op dat moment turbulenties en doet het slijmvlies van de keelholte trillen. De vernauwing kan te maken hebben met anatomische kenmerken, als amandelen, een huig of een tong die groter zijn gemiddeld. Maar het gebeurt zelden dat er één duidelijke oorzaak is. Meestal gaat het om een samenspel van elementen’, verduidelijkt neus-keel-oorarts dr. Evert Hamans.
Slaapapneu
In veruit de meeste gevallen is snurken een onschuldig fenomeen: knap lastig, maar strikt medisch geen probleem. Maar soms is er meer aan de hand. Hamans: ‘Sommige mensen lijden aan obstructief slaapapneu (spreek uit apnee, red.). In dat geval klapt de keelholte bij het snurken volledig dicht, waardoor de ademhaling secondenlang of zelfs een minuut stopt. Het zuurstofgehalte in het bloed daalt en de patiënt schiet, reeds dan niet bewust, telkens even wakker. Daarop komt de ademhaling weer op gang.’ Ongeveer twee procent van de vrouwen en vier procent van de mannen van de westerse bevolking lijdt aan obstructief slaapapneu. Het spreekt voor zich dat het fenomeen de slaapkwaliteit enorm aantast. De meeste patiënten voelen zich overdag dan ook doodmoe. Bovendien lopen ze op lange termijn een groter risico op hart- en vaatziekten. Dat komt doordat de adempauzes telkens gepaard gaan met een schommeling van de bloeddruk en het hartritme, en soms zelfs met zuurstofnood ter hoogte van de hartspier. Snurken en slaapapneu zijn de voornaamste vormen van een groep aandoeningen die gekenmerkt worden door een afwijkend ademhalingspatroon dat zich enkel gedurende de slaap voordoet, de zogenaamde slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen.
Medische hulp
De drempel om met een snurkprobleem naar de dokter te stappen, is nog altijd hoog. Precies omdat het zo’n banaal probleem lijkt waarmee je gewoon moet leren leven. En ook wel omdat veel mensen ten onrechte denken dat alleen een pijnlijke operatie uitkomst biedt. Veel snurkers wachten dan ook jaren voor ze medische hulp zoeken. In het UZA worden snurken en slaapapn eu multidisciplinair behandeld door de diensten neus-keel-oorziekten, longziekten, psychiatrie, neurologie en het slaaplabo. Om uit te maken aan welke slaapgerelateerde ademhalingsstoornis iemand lijdt, is een slaaponderzoek nodig. De patiënt brengt een nacht in het ziekenhuis door, waarbij verschillende factoren worden geregistreerd: het ademhalingspatroon, de hartslag, de hersenactiviteit, de zuurstof (O2) in het bloed, de slaaphouding, het geluid van het snurken… Op basis daarvan stelt de dokter een diagnose, die bepaalt of behandeling reeds dan niet onontbeerlijk is. ‘Als mensen aan een gewone vorm van snurken lijden, beslissen ze min of meer zelf of ze er iets aan willen doen. Bij slaapapneu ligt dat anders. Dan is behandeling om gezondheidsredenen een must’, beklemtoont Hamans. Om te beginnen zijn er een aantal hygiënische maatregelen die het probleem kunnen verbeteren. Een aantal zaken werken snurken namelijk mee in de hand: roken, zwaarlijvigheid, alcohol drinken kort voor het slapengaan, slaapmedicatie… Ook de slaaphouding kan een rol spelen. Sommige patiënten snurken alleen als ze op hun rug liggen. Patiënten krijgen dan ook de raad om ’s avonds geen alcohol te drinken, hun gewicht onder controle te houden, geen slaapmedicatie te nemen en niet op hun rug te slapen.
Mondprothese
Daarnaast bestaan er verschillende, reeds dan niet operatieve behandelingsmethodes. Bij snurken vrij of een lichte vorm van obstructief slaapapneu biedt een mondprothese soms de oplossing. ‘Je zou het kunnen omschrijven als een kunstgebit uit siliconen’, legt Boudewyns uit. ‘De prothese brengt de onderkaak lees meer over Snurken - blijf er niet mee zitten!
