Alles wat je maar wil weten over bijengif!
Bijengif algemeen
De werkzame stoffen in bijengif zijn: apamine, mellitine en ongeveer tien fosfoliphase‑ en hyaluronidase groepen, die een bacterie‑remmende werking hebben en op het zelfde ogenblik een stimulerende werking op het hart en de cortico‑suprarenalklieren. Door het opwekken van de cortisonproductie in het lichaam kan het bijengif, met goed gevolg aangewend worden tegen reumatische aandoeningen, vnl. tegen artritis.
Reeds de oude Egyptenaren kenden de genezende werking van bijengif. De bijen werden fijngewreven en als zalf of als thee tegen verschillende ziekten gebruikt. Men lokte dikwijls vele bijen op het pijnlijke lichaamsdeel en zorgde er dan voor dat ze staken. In Rusland doet men het tegenwoordig nog zo. Velen echter zijn wat bang voor een dergelijke kuur, begrijpelijk... Daarom heeft Mack, Illertissen, naar een betere methode gezocht. Zeven jaar lang is hij op het Farmacologisch Instituut van Würzburg bezig geweest de samenstelling en de werking van bijengif te onderzoeken. Toen ging hij bijengif in het groot winnen en verwerkte het tot inspuitingen en/of zalven. Oorspronkelijk zaten (goed beschermde) meisjes voor de vlieggaten en lieten de bijen stuk voor stuk in een object steken, waarna het gif werd geïsoleerd en tot poeder ingedroogd. In deze vorm is het onbegrensd houdbaar. Tegenwoordig gebeurt de winning automatisch volgens een bijzonder procédé. Waar de bij eindigt, begint de angel. De bij heeft de angel nodig om haar volk, en om zichzelf tegen vijanden te beschermen. Tot die vijanden behoren voornamelijk wespen, horzels en de bijenwolf, een soort graafwesp die juist bijen als jachtbuit heeft uitgekozen. Men heeft ontdekt dat de gifproductie ten nauwste verbonden is met het voorhanden zijn van pollen in de bijenvoeding. 'Bijengif is een afbraakproduct van polleneiwit. Niet iedere bij heeft een giftige angel: jonge bijen hebben nog geen gif en oude bijen nog maar weinig. Bijen die zijn opgegroeid zonder pollen, hebben geen giftige angels. Het gif wordt in de gifklier gevormd en in de gifblaas opgeslagen. Het druppeltje gif van een bij weegt 0,1 – 0,35 milligram. Als het opdroogt, blijft er ongeveer 0,1 milligram droog gif over. In de moderne geneeskunde wordt veelal met cortison gewerkt, een hormoon van de bijnierschors. Deze therapie wordt door de bijen reeds duizenden jaren lang toegepast. Bijengif stimuleert de vorming van cortison. Het werkt dus niet alleen plaatselijk, maar ook van binnenuit door het stimuleren van de hormoonvorming.
Wat doet bijengif
- Zet de bijnierschors aan tot de productie van cortison
- Het heeft een beschermende werking bij dikke-darmtumoren.
- Het beïnvloedt de functie van t&b-cellen.
- De weerstand tegen röntgenstralen neemt toe.
- Het heeft een ontstekingsremmend effect (indirect).
- Het heeft een postsynaptisch effect (direct) op zenuwgeleiding in ruggenmerg.
Werkzame stoffen
- Enzymen
- Fosfolipase-A
- Hyaluronidase
- Acid phosphatase
- Polipeptiden
- Apamine
- Melitine
- Peptide (MCD)
- Serafine
