Hoe gebeurt de diagnose bij MS?
Ms is een aandoening die zich niet van de ene op de andere dag duidelijk manifesteert. Slechts een enkele vorm van MS ontwikkelt zich snel en progressief. Meestal begint MS met 'niet goed te omschrijven' klachten. Deze klachten worden in eerste instantie niet altijd aan MS gerelateerd, omdat ze dikwijls niet concreet zijn. Bovendien zijn die klachten vluchtig, omdat ze spontaan verdwijnen. Het kan dan wel een aantal maanden tot een jaar duren voordat deze klachten opnieuw terugkomen. Dit betekent niet dat de MS voorbij is. Het is typerend voor het ziekteverloop van Relapsing Remitting MS, de vorm die bij verreweg de meeste MS patiënten (ca 70%) als eerste tot ontwikkeling komt. Het tijdig vaststellen van de diagnose MS is belangrijk, maar sterk afhankelijk van het feit of men met deze 'niet te omschrijven klachten' naar de huisarts gaat of niet en of de huisarts daarna deze klachten herkent als zijnde van neurologische aard. De neuroloog beschikt echter niet over een laboratoriumbepaling of meettechniek waarbij met 100 procent zekerheid vastgesteld kan worden dat iemand MS heeft. Omdat de diagnose zo vervelend is, zijn er richtlijnen opgesteld hoe de diagnose MS vastgesteld kan worden.
- Op de MRI-scan moeten voor MS typische zichtbare afwijkingen kunnen worden aangetoond in de hersenen of het ruggenmerg.
- Het verloop van het ziektebeeld moet meerdere aanvallen en herstelperioden kennen, of er moet gedurende een half jaar een geleidelijke verslechtering zijn.
- Via de liquor-bepaling (test van het hersenvocht dat men krijgt m.b.v. een ruggenprik) moeten bepaalde kenmerkende eiwitten kunnen worden aangetoond die typisch voor MS zijn.
- Andere ziektebeelden zijn reeds uitgesloten.
Als aan al deze voorwaarden is voldaan, kan met ongeveer 100 procent zekerheid worden vastgesteld dat er sprake is van MS. Als aan drie van de vier voorwaarden is voldaan, is de diagnose naar alle waarschijnlijkheid MS, maar niet zeker. Indien aan één voorwaarde is voldaan, kan men mogelijk aan MS denken, maar zijn er op dat moment onvoldoende bewijzen voor. Daarom is de anamnese (ziektegeschiedenis van de patiënt) ook zo belangrijk. De neuroloog zal precies willen weten wat voor klachten u reeds eerder heeft gehad. Waren er bvb reeds eens klachten over vermindering van het gezichtsvermogen of waren er reeds eerder aanpassingen in het gevoel, die spontaan zijn verdwenen?
