Stress en MS
Al meer dan 100 jaar geleden haalde Charcot aan dat psychologische stress een MS opflakkering kan uitlokken. De meeste personen met MS ondervinden dat stressvolle gebeurtenissen een rol kunnen spelen in het optreden van MS aanvallen. De voorbije jaren werden hierover heel wat studies gepubliceerd. Ook de NMR scan van de hersenen werd ingeschakeld. In een recente studie over stress, trauma en MS werden de gegevens van 20 eerder gepubliceerde studies (periode 1965-2003) kritisch onderzocht. Na grondig onderzoek van de kwaliteit van deze studies, voldeden 14 van hen aan de criteria om gegevens samen te brengen (meta-analysis). In 13 van de 14 studies werd een gelijkaardig effect aangetroffen van stress op MS aanvallen: de mogelijkheid op aanvallen neemt toe in aansluiting op een stressvolle levensgebeurtenis. De grootte van het effect is matig maar klinisch betekenisvol. In één studie bleek het tegenovergestelde: gedurende de eerste Golfoorlog lokten de raketaanvallen in Tel Aviv minder MS opflakkeringen uit! Verschillende soorten stressoren kunnen dus een verschillend effect hebben op de MS aanvallen.
In een tweede studie werd de gezondheid van Deense ouders onderzocht die een kind verloren hadden dat jonger was dan 18 jaar. Hun gezondheid werd vergeleken met deze van een groep ouders die geen kind verloren hadden. Het risico om MS te ontwikkelen bleek voor de ouders die een kind verloren hadden de helft hoger dan voor de ouders die geen kind verloren hadden. Dit verband werd pas duidelijk na verloop van 8 jaar. Indien het verlies van een kind onverwacht kwam, bleek het risico om MS te ontwikkelen verdubbeld. Deze resultaten suggereren dat een extreem stressvolle gebeurtenis als het verlies van een kind het risico op MS beïnvloedt. Deze studieresultaten openen mogelijkheden voor het onderzoek naar de psychologische, neurohormonale en immunologische gevolgen van stressvolle levensgebeurtenissen op MS. Hieruit mag niet besloten worden dat personen met MS hun lot zelf zouden kunnen bepalen.
