Het leven weer oppakken na het hartinfarct
kop te staan. Het kost veel tijd en energie om zo’n ingrijpende gebeurtenis te verwerken. Bovendien komen er verschillende heftige emoties los. De eerste emotie die wij herkennen is vrees voor herhaling en angst voor invaliditeit, hoe zal het verder gaan met mij, zal ik er weer bovenop komen? Of blijf ik gehandicapt? Patiënten met hart- en vaatziekte zijn meestal geen klagende mensen en zij zullen dit soort zaken ook niet snel bespreekbaar maken. Wel voelen ze zich dikwijls belemmerd, gekwetst, beschadigd en onbegrepen.
Vooral het zich onbegrepen voelen kan aanleiding geven tot irritatie en boosheid hetgeen weer ruzie en spanning in het gezin teweeg kan brengen. En in die situatie worden er dan dikwijls door goed bedoelende buitenstaanders adviezen gegeven om gezonder te gaan leven, om spanningen te vermijden, om te stoppen met roken, meer lichaamsbeweging te nemen en minder vet te gaan eten. Hoe je dat moet doen in zo’n situatie waarin je je toch reeds zo rot voelt, waarin je eigenlijk niets meer mag wat plezierig is, wordt er meestal niet bij verteld. En daarom komt de patiënt er in deze situatie dikwijls ook niet toe om deze adviezen in de praktijk tot uitvoering te brengen. Hoe zou het toch komen dat wij ons ongeveer allemaal onverstandig opstellen als het gaat om raadzaam leven? De meeste mensen leren pas als zij flink geschrokken zijn. Ze hebben het gevoel dat ziekte iets is wat een ander overkomt, maar waar zij zich geen zorgen over hoeven te maken. Dat is maar gelukkig ook want anders zouden wij allemaal bange tobbers worden. Maar toch is het goed dat als u een waarschuwing hebt gehad, dat u zich realiseert dat het roer toch om zal moeten.
