COPD, een chronische longziekte
COPD (spreek uit:"Sé Oo Pé Dé") is een samenvoeging van chronische bronchitis en emfyseem en staat voor "Chronic Obstructive Pulmonary Disease". Letterlijk vertaald betekent dit chronisch obstructieve longziekte ,of wat vrijer vertaald, een vernauwing van de luchtwegen die altijd aanwezig is. Bij bronchitis hebben we te maken met een infectie van het slijmvlies van de luchtwegen. Veel mensen hebben wel eens een acute bronchitis gehad, maar die is bijna altijd binnen een week weer genezen. Bij een chronische bronchitis is de infectie blijvend. Het voornaamste kenmerk van chronische bronchitis is hoesten, vooral 's ochtends. Deze hoest kan maandenlang aanhouden. Op een gegeven moment neemt het hoesten ook overdag toe en treden kortademigheid en een piepende ademhaling op. Bij emfyseem gaan de longen steeds niet zo veel goed werken, omdat de longblaasjes zijn beschadigd. Gezonde longen hebben een bepaalde veerkracht waardoor ze in staat zijn volledig uit te zetten en weer samen te trekken. Het belangrijkste kenmerk van emfyseem is kortademigheid die in de loop der jaren erger zal worden.
Ongeveer 1% van de mensen heeft in meer of mindere mate hinder van deze COPD-symptomen. De ziekte gaat bijna altijd samen met chronische bronchitis. Emfyseem komt meer bij mannen dan bij vrouwen voor. De kans op emfyseem stijgt bij roken.
Wat is Longemfyseem?
Van Dale: zwelling van een weefsel of orgaan door opeenhoping van een gas. Emfyseem, of longemfyseem, is een abnormale ophoping van lucht in de longen. De luchtpijpvertakkingen en de luchtblaasjes (alveoli) zwellen, waardoor de scheidingen tussen de luchtblaasjes verdwijnen en er dus niet zo veel luchtblaasjes komen. Hoe emfyseem precies werkt, is niet bekend. Er wordt bijna altijd wel een verband gelegd met het roken van sigaretten en met chronische bronchitis. De longen van een emfyseempatiënt verliezen hun veerkracht doordat er scheidingsweefsel verloren gaat. Een luchtblaasje zwelt eerst op, en gaat daarna kapot. Zo komen er in een long grote ruimtes gevuld met lucht en wordt de ademhaling moeilijker doordat de luchtpijpvertakkingen en het weefsel daaromheen niet meer elastisch zijn. Er vallen 'gaten' in de longen, het aantal longblaasjes neemt drastisch af en het longweefsel wordt droog en bleek. Sommige emfyseempatiënten hebben tekort aan een stof die anti-trypsine heet. Dit is een eiwit dat normaal gesproken de werking van het trypsine-enzym tegengaat: een enzym dat door bacteriën geproduceerd wordt en dat weefsel kapotmaakt. Bij mensen met te weinig anti-trypsine kunnen zelfs bacteriën die op zich onschadelijk zijn heel wat schade aanrichten. De symptomen van emfyseem zijn duidelijk. Mensen raken achter adem bij inspanning, ze verliezen gewicht maar handen en voeten zwellen op; de huid krijgt een blauwige kleur doordat er onvoldoende gaswisseling plaatsvindt; men voelt druk op de borst, de ademhaling maakt geluid en de patiënt kan niet tegen plotse kou of rokerige ruimtes. Soms blijft de borstkas steeds in een inademings-houding verkrampt. Emfyseem is een van de meest voorkomende en ernstige aandoeningen van de luchtwegen. Tot dusver lijkt het er niet op dat longweefsel dat door emfyseem werd aangetast, zich kan herstellen. Bij lees verder
