Brood, de grootste dikmaker!
De nadelen van brood, of: brood niet zo gezond als gedacht
We weten dat in de natuur alle dieren hun voeding rauw gebruiken. Ook de mens at in den beginne zijn voeding rauw. Door het verlaten van zijn originele biotoop moest de mens, om te overleven, zich beginnen voeden met voedingsmiddelen die rauw niet of nauwelijks eetbaar zijn, soms zelfs giftig (vb. maniok, peulvruchten). Hij is ze op alle mogelijke manieren gaan bewerken met instrumenten zodat ze voor hem eetbaar zouden worden. Hij is voedingsmiddelen beginnen telen en bewaren en zo begon de ontwikkeling van de landbouw en de cultuur. In dit licht kunnen ook granen, die rauw niet of nauwelijks te eten zijn, gezien worden als reservevoedsel voor tijden van voedselschaarste. Het gebruik van granen o.a. in de vorm van brood is een traditie geworden. Tradities zijn niet onontbeerlijk gezond. De voedingsindustrie en zelfs de overheid zijn voedingsmiddelen gaan onderzoeken en promoten, los van de vraag welke voedingsmiddelen van oorsprong geschikt zijn voor het menselijk spijsverteringsstelsel. Laten wij bedenken dat Eva niet op de aarde werd gezet met een fornuis en een stel kookpotten…
Ondanks alles is de mens van nature geen graaneter. Uit vergelijkend wetenschappelijk onderzoek blijft dat de mens het gebit en het spijsverteringsstelsel heeft van een fructivoor, niet van een granivoor of een carnivoor. Granen en vlees worden niet zo goed verteerd en laten heel wat afvalstoffen achter, die voor de uitscheidingsorganen een belasting vormen. Door jarenlange verkeerde voeding raakt het lichaam het teveel aan afvalstoffen altijd moeilijker kwijt en gaat ze opstapelen in het bindweefsel, gewrichten, vet, vocht, enz. Koken gebeurt bij een temperatuur van +/- 100°C. Hierbij treedt een verlies op van vitamines. Het bakken van brood gebeurt bij een temperatuur die ongeveer twee keer zo hoog ligt. Brood mag dus zeker niet beschouwd worden als een bron van vitamine B. Verder bevatten granen geen vitamine C en missen ook het aminozuur lysine. De nadelen van het geraffineerde witte brood zijn algemeen bekend, als o.a. constipatie. Door de verhitting verandert ook de structuur van het zetmeel, de eiwitten en de vetten en hierdoor worden deze moeilijker verteerbaar.
Granen bevatten fytinezuur, dat een onoplosbare binding vormt met ijzer, zink, magnesium, koper en calcium, waardoor deze mineralen niet of nauwelijks kunnen opgenomen worden. Tarwe bevat het meeste fytinezuur. Verder bevatten tarwe, rogge, haver, spelt, kamut en gerst gluten, een eiwitfractie die bij een aantal mensen irriterend werkt en de dunne darm kan aantasten (glutenintolerantie) en bij sommigen psychische stoornissen omdat gluten morfineachtige stoffen bevat. Maïs, rijst, boekweit, quinoa, amaranth, sorhum, tapioca en gierst bevatten geen gluten. Volgens sommige bronnen zou gierst toch een kleine hoeveelheid gluten bevatten, wat het ongeschikt maakt voor coeliakiepatiënten. Granen bevatten anti-tripsine en anti-chemotripsine. Deze bemoeilijken de eiwitvertering.
De zemelen van granen bevatten fytohemagglutinine die de rode bloedlichaampjes doet samenklitten. Zemelen worden gepromoot bij constipatie omdat ze de darm irriteren en zo een darmbeweging opwekken. Zemelen hebben eerder de neiging om mineralen en vitamines op te nemen dan af te geven. Het lectine in zemelen kan infectie veroorzaken aan de darmslijmvliezen en het absorptievermogen van de darmen verminderen. Met brood krijgt men heel wat zout binnen, waarvan de nadelen elders beschreven zijn. Aan brood worden broodverbeteraars toegevoegd: “Dit zijn mengsels van technische hulpstoffen die ervoor zorgen dat brood er smakelijk uitziet en dat ook is. Naast de additieven die wettelijk geregeld zijn mogen fabrikanten van broodverbeteraars de volgende stoffen in hun receptuur verwerken: vetstoffen, suikers, moutmeel of moutextract, voedingszetmelen, melk, melkconserven, karnemelk, caseïne, caseïnaten, maltodextrinen, maltose, meel van peulvruchten en gluten. Broodverbeteraars verbeteren de bakeigenschappen, het uiterlijk, de structuur en de houdbaarheid maar veranderen op geen enkele manier de voedingswaarde van brood.”
Bij de additieven gaat het om bewaarmiddelen als sorbinezuur, propionzuur, azijnzuur, citroenzuur, melkzuur; emulgeermiddelen als lecithine; textuurverbeteraars als reeds dan niet veresterde mono- en diglyceriden; antioxidanten als tricalciumorthofosfaat, L-ascorbinezuur, en ook artificiële kleur- en smaakmiddelen. Er worden giftige chemicaliën gebruikt om het meel te bleken en chemicaliën om de schimmels en bacteriën te doden. In sommige graanproducten wordt bakpoeder gebruikt dat aluminium bevat. Laten wij verder niet het gebruik vergeten van chemische bemesting, herbiciden, fungiciden, pesticiden, enz., met alle nadelen vandien voor de natuur en het drinkwater. Verder is er nog het verschil tussen traag op stenen gemalen granen en het persen door stalen rollen waarbij vitamines verloren gaan door verhitting. En het verschil tussen ouderwetse steenovens en met gas of elektrisch verwarmde metalen ovens. Door de vele bewerkingen en de achteruitgang van de voedingswaarde is men op het merkwaardige idee gekomen om brood te verrijken met synthetische vitamines en anorganisch niet opneembaar ijzer. Brooddeeg wordt ook gemixt met leidingwater, dat chemicaliën bevat als chloorverbindingen en de anorganische mineralen in het water zelf.
Door de bewaring en bewerkingen is de bio-energetische waarde gezakt naar nul. Het gaat hier om de levenskracht van een voedingsmiddel dat de mens mee opneemt en nodig heeft voor de instandhouding van zijn eigen levenskracht. Hoe meer bewerkt een voedingsmiddel wordt en hoe langer de tijd tussen het oogsten en het opeten, hoe lager de bio-energetische waarde. Vers geplukte en onmiddellijk gegeten bessen bevatten alle levenskracht en een stuk chocolade helemaal niets. Bij het gebruik van brood treedt er bij de mens een daling van de eigen bio-energie op. Brood is een voedingsmiddel met een zuuroverschot. Voor een uitgebreide uitleg hierover verwijs ik naar de tekst over het zuur-basenevenwicht. Bijkomend nadeel is dat zowat reeds het broodbeleg ook een zuuroverschot heeft, als kaas, charcuterie, choco, enz. Een voedingspatroon met overwegend een zuuroverschot draagt bij tot reuma, osteoporose, cariës, slecht ruikende adem, verstoring van de waterhuishouding, slecht humeur, overprikkeling van het zenuwstelsel, overgewicht, enz. Veel broodbeleg bevat ook heel wat suiker (bvb. confituur, choco); voor een bespreking hiervan verwijs ik naar de tekst over suiker.
Door dit broodbeleg krijgen wij altijd te maken met moeilijk verteerbare voedselcombinaties die het spijsverteringsstelsel, vooral de pancreas, belasten en kunnen zorgen voor: winderigheid, opgeblazen gevoel, zwaar gevoel of vermoeidheid na de maaltijd, overgewicht, maagzuurproblemen, malabsorptie van voedingsstoffen, overbelasting van de pancreas, slaapproblemen, enz. Uit vergelijkend onderzoek in verband met zuurvorming lees meer over Brood, de grootste dikmaker!
