Angina pectoris oftewel hartkrampen
Angina pectoris of angor is het begrip waarmee men de pijn aanduidt die in de borst wordt waargenomen door mensen met coronaire insufficiëntie. De pijn wijst op een hartklacht: hij doet zich voor wanneer het hart niet meer genoeg zuurstof (O2) krijgt om het hoofd te kunnen bieden aan de taken die het moet vervullen. Dit tekort aan zuurstof noemt men ischemie. De gevolgen voor het hart kan men zien in de lijnen van een elektrocardiogram. Door zo’n elektrocardiogram, genomen in rust en/of bij inspanning, te onderzoeken kan de dokter zich een beeld vormen van de plaats waar de ischemie zich voordoet en bijgevolg uitmaken welke kransslagagader ervoor verantwoordelijk is. Ook kan men uit die analyse ruwweg de grootte van de ischemie vaststellen. Nadien kan dat alles met tal van andere onderzoeken zorgvuldiger worden bepaald. Het gewone symptoom van angina pectoris is een bekneld, zwaar of benauwd gevoel in de borst, dat zich kan uitbreiden naar de hals, de kaak of de armen toe, en dan met name de linkerarm. De pijn gaat dikwijls gepaard met kortademigheid, onpasselijkheid, zweet of misselijkheid.
Enigszins vereenvoudigend kan men zeggen dat angina pectoris meestal in verband staat met de vernauwing van een kransslagader doordat één of meer plaques de bloeddoorvoer belemmeren. Wanneer het hart harder werkt, bvb gedurende een lichamelijke inspanning, blijkt de hoeveelheid bloed die nog door het vernauwde kanaal kan niet meer genoeg te zijn om de hartspier te voeden, wat dan voelbaar wordt in de vorm van pijn in de borstkas. Wanneer angina pectoris zich gedurende een inspanning voordoet, ebt ze doorgaans na enkele minuten weg wanneer men ophoudt met die inspanning. Trinitrine, een medicijn dat de bloedvaten en vooral de kransslagaders uitermate sterk en snel verwijdt, kan de pijn bij angina pectoris verminderen. Wanneer de vernauwing van de kransslagader reeds zeer ver gevorderd is, kunnen dezelfde typische pijnen zelfs in rust optreden.
