Nek- en rugklachten, erg vervelend!
Wat zijn nek- en rugklachten?
Nek- en rugklachten (dorsopathieën) zijn de meest frequente aandoeningen van het bewegingsapparaat. Het is een verzameling aandoeningen met diverse of onbekende oorzaken en pathologische processen.
Rugklachten ingedeeld in specifieke en aspecifieke klachten
Rugklachten worden doorgaans ingedeeld in specifieke en aspecifieke rugklachten.
- Specifieke rugklachten worden gedefinieerd als rugklachten waarbij sprake is van een specifiek pathofysiologisch mechanisme. Voorbeelden daarvan zijn een hernia nuclei pulposi (HNP), een infectie, een ontsteking, osteoporose, een fractuur of een tumor.
- Aspecifieke rugklachten worden gedefinieerd als rugklachten waarbij geen specifieke oorzaak aantoonbaar is. Dit is bij ongeveer 90 procent van de mensen met rugklachten het geval (Deyo et al., 1992).
Rugklachten leiden tot pijn en verminderd functioneren
De voornaamste symptomen van aspecifieke rugklachten zijn pijn en een verminderd lichamelijk functioneren. De pijn is dikwijls onder in de rug gelokaliseerd (lage-rugpijn), maar soms ook hoger. Er kan prikkeling van zenuwen die naar de benen lopen optreden (rugpijn met uitstraling). Rugklachten gaan lang niet altijd gepaard met stijfheid, kracht- en bewegingsbeperking (Deyo, 1988). Meestal zijn er bij klachten geen afwijkingen op de röntgenfoto. Omgekeerd impliceert de aanwezigheid van afwijkingen op een röntgenfoto niet dat er klachten zijn (Van Tulder et al., 1996). Er is tamelijk veel aandacht voor de rol van psychosociale problemen bij het ontstaan en voortduren van chronische aspecifieke rugklachten (Waddell, 1987).
Pijn en/of neurologische stoornissen door hernia
De meest voorkomende specifieke rugklacht is de zogenoemde hernia nuclei pulposi (HNP). In 90-98 procent van de gevallen blijkt een HNP gelokaliseerd op het niveau L4-L5 of L5-S1 (lage rug). De voornaamste kenmerken van een HNP zijn pijn in het onderbeen en/of neurologische stoornissen (gedeeltelijk of volledig) in het verzorgingsgebied van een ruggenmergswortel in het onderbeen.
Rugklachten dikwijls naar duur ingedeeld
Tot nu toe kunnen aspecifieke rugklachten niet op een betrouwbare manier verdeeld worden naar de aangedane anatomische structuur. Wel is in de internationale literatuur de volgende indeling naar duur gebruikelijk (Frymoyer, 1988):
- acute rugklachten (duur van minder dan 6 weken);
- sub-acute rugklachten (duur van 6 tot 12 weken);
- chronische rugklachten (duur van meer dan 12 weken).
Beloop van rugklachten meestal gunstig
Het beloop van aspecifieke rugklachten lijkt in de meeste gevallen gunstig. Van de mensen met rugklachten in de algemene bevolking herstelt ongeveer 50 procent binnen een week. Zo’n 95 procent herstelt binnen drie maanden (Waddell, 1987). Van de patiënten die bij de huisarts komen, herstelt ongeveer 50 procent binnen zes weken (Faas et al., 1996).
Wel veel recidieven bij rugklachten
Bij rugklachten komen dikwijls recidieven voor. In het algemeen zullen ze meer voorkomen en ernstiger zijn als de patiënt vroeger dikwijls of langdurig rugklachten had. Een HNP heeft meestal een gunstig natuurlijk beloop. Ernstige klachten als hevige pijn of een ernstige verlamming (parese) treden bij minder dan 10 procent van de gevallen op. De prognose voor de beenklachten bij HNP is het gunstigst; rugklachten kunnen blijven bestaan (Smeele et al., 1996).
Voornamelijk pijn en beperkingen in het lichamelijk functioneren
Nek- en rugklachten zijn de meest frequente aandoeningen van het bewegingsapparaat. De rugklachten zijn onder te verdelen in in specifieke rugklachten (bijvoorbeeld hernia nuclei pulposi, spondylitis ankylopoetica) en aspecifieke rugklachten (oorzaak niet bekend). lees meer over Nek- en rugklachten, erg vervelend!
