Het zuur-basen evenwicht in ons lichaam
Na het verteren van voedsel blijft er altijd een zure of een basische "rest" over. Zo zorgen voedingsmiddelen als vlees, vis, brood, boter, kaas en eieren na de verbranding voor een zuuroverschot in het lichaam. Aardappelen, groenten en fruit veroorzaken daarentegen een basenoverschot. Een zuuroverschot in de voeding kan diverse aandoeningen tot gevolg hebben bijvoorbeeld: reuma, jicht, botontkalking, vermoeidheid, huidproblemen en zelfs een grotere vatbaarheid voor infectieziekten. De ideale voeding bevat een basenoverschot met ongeveer 2 tot 4 maal meer basenvormende dan zuurvormende voedingsmiddelen. Sommige zuurvormende producten kunnen toch heel gezond zijn, als bvb zilvervliesrijst. Het gaat erom de voeding zodanig samen te stellen dat er uiteindelijk een basenoverschot ontstaat. Over het algemeen kan je stellen dat producten die de niet-metalen fosfor, chloor en/of zwavel bevatten zuurvormend zijn. De producten daarentegen die overwegend metalen als kalium, natrium, calcium, magnesium en/of ijzer bevatten zijn over het algemeen basenvormend. Koffie, zwarte thee, alcohol en suiker zijn bijzonder zuurvormend, dus bij voorbaat vermijden. Verder is het natuurlijk begrijpelijk dat geraffineerde producten, die over het algemeen (bijna) geen mineralen meer bevatten, ook sterk zuurvormend kunnen zijn. Sommige producten, reeds staan ze op de lijst als basenvormend, kunnen in grote hoeveelheden toch sterk zuurvormend werken. Dit komt door de vruchten- en azijnzuren in deze producten; voorbeelden hiervan zijn met name zure vruchten als sinaasappels, citroenen, grapefruits en zure bessen. Ook melk en producten hiervan, werken in grote hoeveelheden eerder als zuur- dan als basen leverancier.
Achtergrondinformatie
Zuren en basen zijn feitelijk elkaars tegenpool. Afzonderlijk zijn ze giftig, tezamen neutraliseren zij elkaar. Een overschot aan zuren levert moeilijkheden op, omdat zij alleen door (alkalische) basen onschadelijk kunnen worden gemaakt. Te veel basen geven nooit problemen, omdat zij zich binden aan het koolzuur wat wij uitademen. Ons bloed is van nature alkalisch en het lichaam zal ook altijd proberen dit zo te houden. Dreigt dit mis te gaan, dan spreekt men van bloed acidose, een dodelijke zaak, waartegen het organisme onmiddellijk aan de noodrem trekt. Er worden dan zogenaamde "noodbasen" vervaardigd uit eiwitten die toevallig voorhanden zijn, ook uit onze eigen weefsels. Het nadeel van deze extra eiwitverbranding is dat zich opnieuw zuren vormen. Uiteindelijk plegen de zuuroverschotten (urinezuren) aanslagen op ons organisme. Ook diabetes jicht en reuma worden voor een groot deel door deze vorm van acidose veroorzaakt. Weefsels raken aangetast, degenereren en functioneren altijd slechter. Men komt in een vicieuze cirkel terecht.
