Hoge bloeddruk: vooral een aandoening van westerse landen
Hoge bloeddruk is eigenlijk geen ziekte, maar een verschijnsel van een ontregeling in het lichaam. Heeft men eenmaal hoge bloeddruk dan ontstaan op korte of lange termijn ziekelijke aanpassingen in de bloedvaten en is er grote mogelijkheid op ernstige ziekten of aandoeningen, als beroerte of attaque, hartinfarct of nierstoornissen. De bloeddruk is een nuttig mechanisme in het lichaam, want het zorgt onder andere ervoor dat het bloed door het lichaam stroomt. Bloeddruk is, ruwweg gezegd, de druk die binnen een ader heerst. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, is de druk in onze bloedvaten niet altijd dezelfde. De bloeddruk schommelt soms van minuut tot minuut, net als de hart slag wisselt. Bij emotie gaat het hart sneller kloppen en de bloeddruk omhoog. Gedurende de slaap gebeurt meestal het omgekeerde. We kunnen daarom niet van een normale bloeddruk spreken. Het is een even moeilijk te definiëren begrip als een 'normaal' mens.
Wat bepaalt de hoogte van de bloeddruk?
De druk in de slagaders, dus ook de bloeddruk, is het resultaat van:
- de werking van het hart;
- de elastische eigenschappen van de grote vaten;
- de perifere weerstand;
- het circulerend volume aan bloed;
- de samenstelling van het bloed, met name hoe 'stroperig' het bloed is (viscositeit).
Daar elk van deze factoren aan snelle en langzame aanpassingen onderhevig is, verandert de bloeddruk de volledige tijd in de tijd, niet alleen van dag tot dag, maar zelfs van het ene moment tot het andere moment.
Hoe wordt op directe wijze de bloeddruk bepaald?
Bij een directe meting wordt een drukopnemer door middel van een dun kunststof buisje (canule) op een slagader aangesloten. Deze wijze van meten geeft een grote vrijheid in de keuze van de slagader waarin de dokter meet en biedt de mogelijkheid tot continue registratie. Daar echter altijd het invoeren van een canule of naald in een slagader nodig is, zal deze directe meting alleen op speciale indicatie en door een specialist worden verricht.
Hoe wordt op indirecte wijze de bloeddruk bepaald?
Een indirecte meting kan slechts worden verricht aan een arm of een been, het resultaat zal altijd afwijken van de werkelijke druk in de slagaders. In feite onderzoekt de dokter op deze wijze bij welke uitwendige druk de slagader in het lichaamsdeel net niet meer geheel (bovendruk of systolische druk) respectievelijk in het geheel niet meer (onderdruk of diastolische druk) wordt dichtgedrukt. De indirecte meeting van de bloeddruk berust op een omsnoering van arm of been en daardoor ontstane dichtdrukking van de slagader. De dokter maakt hiertoe gebruik van een manchet met een opblaasbare luchtkamer.
Wanneer spreekt men van een hoge bloeddruk of hypertensie?
Men maakt onderscheid tussen lichte of grenshypertentie en verder belangrijke en erstige hypertensie.
- Een lichte of grenshypertensie is die toestand, waarbij de dokter bij herhaling en na het nemen van alle voorzorgen een verhoogde bloeddruk vindt met een diastolische druk van 90 tot en met 104 mm Hg (boven 30 jaar van 95 tot en met 104 mm Hg).
- Een belangrijke hypertensie is die toestand waarbij de dokter bij herhaling en na het verhoogde bloeddruk lees meer over Hoge bloeddruk: vooral een aandoening van westerse landen
