Bed- en broekplassen bij kinderen!
Bed- en/of broekplassen blijft een probleem waar zowel de ouder als het kind mee geconfronteerd wordt. Zowel in het verleden als bij de meest actuele medische studies en publicaties, lezen we dat de “cognitieve methode” nog steeds als de beste beschouwd wordt en een zeer hoge slagingskans voor bedplassen haalt. Het cognitieve (leer-)proces in zindelijkheidstraining bij kinderen, heeft een chronologische volgorde. Men spreekt slechts van bedplassen vanaf de leeftijd van 5 jaar, omdat voordien verondersteld wordt dat de blaas nog steeds in een “rijpingsproces” is. Behandelen van bedplassen bij kinderen jonger dan 5 jaar wordt dus algemeen afgeraden.
De mogelijkheden voor het kind “om iets te leren” zijn immers afhankelijke van verschillende verworvenheden waaraan moet voldaan worden. Heeft het kind op de leeftijd van 5 jaar nog steeds meerdere nachten per week een nat bed, dan kan behandeling overwogen worden. Ook bij broekplassen of incontinentie is dit zo. Belangrijk is echter dat de behandelingsmethode gedefinieerd wordt door mensen die hiervoor een terdege opleiding genoten : in eerste instantie uw huisarts, geneesheer-specialist (pediater, uroloog, …) of kinesiste (gespecialieserd in pelvische reëducatie bij kinderen)
Men kan zich volgende vragen stellen, alvorens de behandeling op te starten :
- Werd de indicatie gesteld door een hiervoor opgeleid persoon en behoort het bedplasprobleem tot een bepaalde “soort”van bedplassen?
- Indien de verwijzer oordeelt dat het kind geholpen kan worden door een plas- of dagwekker, op welke manier wordt dit naar het kind toe overgebracht?
- Welk belang heeft een goede start van de behandeling en hoe waardevol is de begeleiding van de therapie achteraf?
- Op welke manier kan op een verstaanbare basis aan ouder en kind uitgelegd worden welke factoren belangrijk zijn bij het gebruik van een plas- of dagwekker.
Deze vragen hebben ons geholpen om een volledig nieuw begeleidingssysteem samen te stellen en op die manier een erg hoge succesrating te behalen in onze bestaande patiëntenpopulatie. “Coaching” maakt hier een belangrijk onderdeel van uit.
