Falende harten...
Hartfalen gevolg van tekortschietende pompfunctie hart
In de literatuur ontbreekt consensus over de definitie van hartfalen. In de multidisciplinaire richtlijn ‘Chronisch hartfalen’ wordt hartfalen gedefinieerd als 'een complex van klachten en verschijnselen ten gevolge van een tekortschietende pompfunctie van het hart' (NVC, 2002). Essentieel bij deze definitie, en de definities in de richtlijnen van de NHG en de European Society of Cardiology is een tekortschietende pompfunctie in combinatie met klachten (Walma et al., 1995; Task Force for the diagnosis and treatment of chronic heart failure, 2001). Bij een, bvb via echografisch onderzoek aangetoonde verminderde functie van de hartkamer die niet gepaard gaat met symptomen, is het dus beter niet van hartfalen te spreken, maar van asymptomatische ventrikeldisfunctie.
Onderscheid tussen onvoldoende knijpkracht en vulling hart
Tegenwoordig wordt onderscheid gemaakt tussen de volgende vormen van hartfalen:
- Hartfalen met verminderde linkerventrikel systolische functie: vooral de knijpkracht van het hart schiet tekort (systolisch hartfalen genoemd)
- Hartfalen met normale of behouden linkerventrikel systolische functie: vooral de vulling van het hart is onvoldoende (diastolisch hartfalen genoemd)
Hoewel het belang van diastolisch hartfalen niet moet worden onderschat, is er veel discussie over de precieze definitie ervan. De meeste onderzoeken op het gebied van hartfalen, zowel wat betreft vóórkomen, diagnostiek als prognose/therapie, hebben betrekking op systolisch hartfalen (Hoes & Mosterd, 2003).
Symptomen van hartfalen in beginstadium niet veel uitgesproken
Het klinisch beeld lees meer over Falende harten...
